Ποιος παντρεύτηκε το Μπεζμιαλέμ Σουλτάνα;

Η Μπεζμιαλέμ Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:بيزميالم سلطان) (Τούρκικα: Bezm-î Âlem Valide Sultan, 1807 - 2 Μαΐου 1853) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ και μητέρα του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μπεζμιαλέμ σημαίνει "Γιορτή του κόσμου".

Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Bezm-î Âlem Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

Ο Μαχμούτ Β΄ (οθωμανικά τουρκικά: محمود ثانى, λατινική μεταγραφή: Maḥmûd-u S̠ânî· τουρκικά: II. Mahmud· 20 Ιουλίου 1785 – 1 Ιουλίου 1839), ο επονομαζόμενος Δίκαιος, διετέλεσε σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1808 έως τον θάνατό του το 1839. Η ιστορία τον θυμάται ως τον «Πέτρο τον Μέγα της Τουρκίας», έναν ηγεμόνα που, μέσα στην παρακμή του παλαιού κόσμου, οραματίστηκε ένα νέο, συγκροτημένο και εκσυγχρονισμένο οθωμανικό κράτος. Αναλαμβάνοντας τον θρόνο ύστερα από το πραξικόπημα του 1808, που ανέτρεψε τον ετεροθαλή αδελφό του Μουσταφά Δ΄, ο Μαχμούτ βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα κράτος εξουθενωμένο από εσωτερικές αναταράξεις, διοικητική ακαμψία και στρατιωτική ανεπάρκεια. Η Αυτοκρατορία είχε μόλις παραχωρήσει τη Βεσσαραβία στη Ρωσία μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1806–1812, προμηνύοντας μια μακρά περίοδο απωλειών και ταπεινώσεων. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπήρξε ίσως το πλέον οδυνηρό πλήγμα στο κύρος του θρόνου· με τη συνδρομή των Μεγάλων Δυνάμεων, η εξέγερση οδήγησε τελικά στην αναγνώριση της ανεξάρτητης Ελλάδας το 1832, ανοίγοντας τον δρόμο για την αποσύνθεση της οθωμανικής ηγεμονίας στα Βαλκάνια. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος του 1828–1829 και η γαλλική κατάκτηση της Αλγερίας το 1830 επιβεβαίωσαν την αδυναμία της Αυτοκρατορίας να συγκρατήσει τα εδάφη και την επιρροή της. Από τα ερείπια αυτών των ηττών, ο Μαχμούτ Β΄ επιχείρησε ένα τολμηρό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού. Κατανόησε ότι η επιβίωση του κράτους απαιτούσε ριζική αναμόρφωση, όχι μόνο του στρατού, αλλά και της ίδιας της έννοιας της εξουσίας. Το 1826, προχώρησε στην εξόντωση του πανίσχυρου και συντηρητικού σώματος των Γενιτσάρων, σε ένα γεγονός που έμεινε στην ιστορία ως Βακάι Χαϊριγιέ. Με την κατάργηση των γενιτσάρων, που επί αιώνες υπήρξαν ταυτόχρονα θεματοφύλακες και τροχοπέδη της οθωμανικής ισχύος, ο σουλτάνος απελευθέρωσε τον δρόμο για τη δημιουργία ενός σύγχρονου τακτικού στρατού και έθεσε τα θεμέλια της περιόδου του Τανζιμάτ, των μεγάλων μεταρρυθμίσεων που θα ακολουθούσαν μετά τον θάνατό του. Παράλληλα, επιδόθηκε σε μια εκστρατεία επανασυγκεντρωτισμού, αναγκάζοντας τους επαρχιακούς άρχοντες να υποταχθούν στην κεντρική εξουσία. Προχώρησε σε βαθιές διοικητικές μεταρρυθμίσεις, αναδιοργάνωσε τη γραφειοκρατία και το διπλωματικό σώμα, επιχειρώντας να αποκαταστήσει το κύρος του κράτους έναντι της Δύσης. Το 1838, ίδρυσε το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστικών Διατάξεων, και λίγο πριν τον θάνατό του, το Συμβούλιο των Υπουργών, θεσμούς που θα αποτελούσαν τον πυρήνα της οθωμανικής διοικητικής αναγέννησης.

Ο Μαχμούτ Β΄ απεβίωσε από φυματίωση τον Ιούλιο του 1839, αφήνοντας πίσω του μια Αυτοκρατορία ταραγμένη αλλά μεταμορφωμένη. Τον διαδέχθηκε ο υιός του, Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ο οποίος συνέχισε το όραμα του πατέρα του, εγκαινιάζοντας την επίσημη έναρξη του Τανζιμάτ, εποχή που θα σφράγιζε την ύστερη Οθωμανική ιστορία ως την τελευταία, μεγαλοπρεπή απόπειρα αναγέννησής της.