Ποιος παντρεύτηκε το Matilde de Henao;

Matilde de Henao (29 de noviembre de 1293-1331) fue princesa de Acaya desde 1313 hasta 1318.

A partir de 1307, cuando Felipe de Saboya renunció a su reclamación, en 1312, cuando Isabel de Villehardouin murió, Acaya era disputada entre dos pretendientes: Isabel y Felipe I de Tarento. En 1313, Felipe le concedió a Matilde, la hija de Isabel y su primer esposo Florencio de Henao. A la muerte de Isabel, sin embargo, Fernando de Mallorca reclamó el principado por el derecho de su esposa, Isabel de Sabran, la hija de la hermana menor de Isabel Margarita de Villehardouin.

En 1299, cuando todavía era una niña, se había casado con Guido II de la Roche, duque de Atenas. Viuda en 1308, se volvió a casar con Luis de Borgoña (1313), quien ocupaba la dignidad titular del extinto Reino de Tesalónica. El matrimonio tenía la intención de unir a las casas de Anjou y de Borgoña. Entonces era el compromiso de la emperatriz Catalina II con Hugo V de Borgoña, hermano mayor de Luis. Sin embargo, Carlos de Valois, el padre de Catalina, anuló el matrimonio y en su lugar la casó con Felipe de Tarento. En un esfuerzo por compensar a los borgoñones Felipe renunció a su pretensión sobre Acaya en favor de Matilde y le dio la mano a Luis.

La nueva pareja se marchó rápidamente a Grecia para tomar posesión de su feudo, que fue ocupada por su rival Fernando. En la batalla de Manolada el 5 de julio de 1316, Fernando fue vencido y muerto y Luis tomó el control de la Élide. Sin embargo, fue envenenado poco después, dejándola viuda por segunda vez a los 23 años de edad, a cargo de Morea. Morea fue disputada luego por diversos reclamantes y Matilde fue desposeída de su sólidamente feudo en 1318, año en que Juan, duque de Durazzo, un angevino, secuestró a la princesa y la obligó a casarse con él. Ella no le dio hijos, sin embargo, y la repudió en 1321. Matilde se casó nuevamente con Hugo de La Palice y se retiró a Aversa, donde murió en 1331.

Guy II de La Roche (1279 ; 5 octobre 1308) fut duc d'Athènes de 1287 à sa mort. Bien qu'il soit mort jeune, il fut respecté et renommé pour son comportement chevaleresque.

Il succéda à son père Guillaume I^er de La Roche à un moment où le duché d'Athènes devenait plus puissant, plus important et plus riche que la principauté d'Achaïe, dont il était le vassal.

Guy II commença son règne sous la régence de sa mère, Hélène Ange Comnène, fille de Jean I^er Doukas, souverain grec de Thessalie. En 1291, celle-ci se remaria avec Hugues de Brienne qui devint bailli du duché.

Guy atteint sa majorité en 1294. En 1299, il épousa Mathilde, fille des princes d'Achaïe Isabelle de Villehardouin et Florent de Hainaut, âgée de 6 ans.

En 1302, son oncle Constantin Doukas, souverain de Thessalie, mourut en laissant son jeune fils Jean II Comnène sous la protection de Guy. L'année suivante, le duc conduisit une campagne en Thessalie et en Épire contre le despotat d'Épire pour défendre son cousin. Après la conclusion d'un accord avec la despine Anne Cantacuzène, il envahit le territoire byzantin jusqu'à Thessalonique.

Fin 1305, il revendiqua la principauté d'Achaïe au nom de son épouse, après le départ du prince Philippe de Savoie en 1304. Il fut débouté par le bailli de la principauté, Nicolas de Saint-Omer, dont il saisit les terres par représailles. En 1307, Guy fut cependant nommé bailli d'Achaïe par son nouveau prince, Philippe I^er de Tarente. Il s'acquitta de ce rôle une année avant de mourir.

Au printemps 1308, il se rapprocha de la compagnie catalane, dont le chef Bernat de Rocafort épousa sa sœur ; il semble qu'il ait projeté de s'emparer de l'Eubée avec l'appui des Catalans.

Guy mourut cependant le 5 octobre 1308, ayant confié la régence du duché à son vassal Boniface de Vérone. Il fut enterré au monastère de Daphné au côté de ses ancêtres. Il n'avait pas laissé d'héritier et fut ainsi le dernier de la lignée des La Roche. Le parlement de la principauté d'Achaïe donna le titre de duc à Gautier V de Brienne.

Ο Λουδοβίκος της Βουργουνδίας (γαλλικά: Louis de Bourgogne‎‎, 1297 - 2 Αυγούστου 1316) από τον Οίκο της Βουργουνδίας, πρίγκιπας της Αχαΐας και τιτουλάριος βασιλιάς της Θεσσαλονίκης, ήταν ο μικρότερος γιος του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας.

Το 1313, συμμετείχε σε ένα αμοιβαίο σύμφωνο γάμου σχεδιασμένο για να εξασφαλιστεί ο έλεγχος της Φραγκικής Ελλάδας από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού και των Καπετιδών-Βουργουνδίας. Τον Ιούλιο του 1313 παντρεύτηκε την Ματθίλδη του Αινώ, εγγονή του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου, στην οποία ο Φίλιππος Α' του Τάραντα έδωσε το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ο Λουδοβίκος παραχώρισε το δικαίωμά του στις οικογενειακές γαίες στη Βουργουνδία στον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγο Ε΄ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος με τη σειρά του παραχώρησε στον Λουδοβίκο τον τίτλο του βασιλιά της Θεσσαλονίκης, που είχε αγοράσει η οικογένειά τους από το 1266. Στη συνέχεια ο Λουδοβίκος έδωσε όρκο υποτέλειας στον Φίλιππο Α΄, που ήταν επικυρίαρχος του πριγκιπάτου της Αχαΐας και -λόγω της συζύγου του- τιτουλάριος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης και υποσχέθηκε να τον στηρίξει στην εκστρατεία του για την ανακατάληψη της Πόλης.

Η Ματθίλδη και ο Λουδοβίκος έφτασαν στην Αχαΐα σε ξεχωριστές χρονικές περιόδους. Η Ματθίλδη έπλευσε απευθείας από τη Μασσαλία στο Ναυαρίνο με 1000 άντρες, ενώ ο Λουδοβίκος μέσω της Βενετίας, εκλιπαρώντας τη Δημοκρατία για βοήθεια. Ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας, διεκδικητής του δουκάτου ως σύζυγος της Ισαβέλλας ντε Σαμπράν, επίσης εγγονής του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας, έφτασε εκεί το 1315 και κατέλαβε τη Γλαρέντζα. Όταν έφθασε η Ισαβέλλα ντε Σαμπάν πολλοί ευγενείς, όπως και ο κόμης της Κεφαλληνίας, τέθηκαν στη διάθεσή της (1315).

Ο στρατός της Ματθίλδης χτυπήθηκε από τον Φερδινάνδο και τους Καταλανούς στο Πικοτίν (1316). Τότε έφθασε και ο Λουδοβίκος, κάνοντας μία ανεπιτυχή απόπειρα να κυριεύσει το κάστρο της Χαλανδρίτσας. Ο Φερδινάνδος δεν κατάφερε τελικά να αποφύγει τον θάνατο στη Μάχη της Μανωλάδας και τέσσερις εβδομάδες αργότερα απεβίωσε πολύ πρόωρα και ο Λουδοβίκος. Το χρονικό του Μορέως λέει ότι απεβίωσε από πυρετό, ενώ τα αντίστοιχα Καταλανικά κείμενα ότι δηλητηριάστηκε από τον κόμη της Κεφαλληνίας.

Με τον θάνατό του, τα δικαιώματά του στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης και στο πριγκιπάτο της Αχαΐας πέρασαν στον αδελφό του Εύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος πιέστηκε να τα πουλήσει στον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Τελικά τα πώλησε στον Λουδοβίκο Α΄ δούκα του Μπουρμπόν, κόμη του Κλαιρμόν-του-Μποβενσί (Clermont-en-Beauvaisis).

Ο Ιωάννης της Γραβίνας (Giovanni di Gravina, 1294 - 5 Απριλίου 1336) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κόμης της Γκραβίνα της Απουλίας, παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, δούκας του Δυρραχίου, πρίγκιπας της Αχαΐας και του Τάραντα.