Ποιος παντρεύτηκε το Isabella II of Jerusalem;

Isabella II (Old French: Ysabel; 1212 – May 1228), sometimes called Isabella of Brienne and erroneously Yolanda, was the queen of Jerusalem who reigned from 1212 to 1228. She was the daughter and successor of Maria of Montferrat, who died shortly after giving birth to her. Like her mother, Isabella died young before she could make an impression on politics.

Isabella's father, John of Brienne, ruled during her long minority; while he continued to regard himself as king for life, his opponents insisted that he was merely regent for Isabella. In 1223 John arranged for her to marry Emperor Frederick II, king of Sicily. A proxy wedding was held in the Kingdom of Jerusalem in August 1225, followed by Isabella's coronation as queen of Jerusalem. She then promptly departed for the Kingdom of Sicily, where she married Frederick in person. The marriage made her queen of Sicily and empress of the Holy Roman Empire. Defying his agreement with her father, Frederick declared himself king of Jerusalem immediately after their wedding and seized control of her kingdom. He sidelined Isabella, whose role in government was minimal. Her father's supporters alleged that Frederick abused her. She died shortly after giving birth to her only son, Conrad II, who succeeded her under Frederick's tutelage.

Ο Φρειδερίκος Β΄ (Federico II di Svevia, 26 Δεκεμβρίου 1194 - 13 Δεκεμβρίου 1250) από τον Οίκο των Χοενστάουφεν ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1220 - 1250), Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1225 - 1228), Βασιλιάς της Σικελίας (1198-1250), Βασιλιάς της Ιταλίας (1212 - 1250), επίτιμος βασιλέας της Θεσσαλονίκης, Πρίγκιπας του Τάραντα (1205 - 1250), Βασιλιάς της Αρλ (1220 - 1250) και Δούκας της Σουαβίας (1212-1216). Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Κωνσταντίας των Ωτβίλ, κόρης του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας.

Την εποχή του Φρειδερίκου Β΄ η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφθασε στη μέγιστη επέκταση, επεκτεινόταν από τη Σικελία σε ολόκληρη την Ιταλία και έφτανε μέχρι τη Γερμανία. Οι Σταυροφορίες συνεχίστηκαν με επιτυχία, ο ίδιος κατέλαβε την Ιερουσαλήμ και στέφθηκε βασιλιάς της πόλης· συγκρούστηκε με τον πάπα, αλλά επικράτησε. Ο Φρειδερίκος Β΄ έβλεπε τον εαυτό του ως διάδοχο των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων: διεκδίκησε τον τίτλο του "βασιλιά των Ρωμαίων" (1212) και έγινε κάτοχος χωρίς αντίσταση (1215). Σε ηλικία τριών ετών στέφτηκε βασιλιάς της Σικελίας μαζί με τη μητέρα του Κωνσταντία του Οίκου των Ωτβίλ, κόρη του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας. Τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ τον κέρδισε με τον γάμο του με την Ισαβέλλα Β΄ της Ιερουσαλήμ και με τη συμμετοχή του στην ΣΤ΄ Σταυροφορία. Ο Φρειδερίκος Β΄ ήρθε ωστόσο σε σκληρή σύγκρουση με τον πάπα, και αφορίστηκε τέσσερις φορές· ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ έφθασε στο σημείο να τον αποκαλέσει Αντίχριστο. Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν εξαιρετικά καλλιεργημένος αυτοκράτορας, μιλούσε έξι γλώσσες και ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Σημαντικό ρόλο στην καλλιέργειά του έπαιξε η εκπαίδευσή του στη Σικελική σχολή ποίησης: η Σικελική Αυλή στο Παλέρμο ιδρύθηκε το 1220, και καθιέρωσε για πρώτη φορά στο νησί επίσημη γλώσσα τα ιταλικά. Η ποίηση της Σικελίας άφησε σημαντικές επιδράσεις στην Ιταλική λογοτεχνία. Ο Φρειδερίκος Β΄ απαγόρευσε τη "δίκη με δοκιμασία", που έβλεπε ως ύποπτη. Με το τέλος του ο Οίκος των Χοενστάουφεν ξεκληρίστηκε, η Γερμανία πέρασε μεγάλη περίοδο παρακμής, και ανέκαμωε 250 χρόνια αργότερα, όταν έγινε αυτοκράτορας ο Κάρολος Ε΄.

Οι ιστορικοί καταγράφουν τον Φρειδερίκο Β΄ με ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια· ο Ντόναλντ Σ. Ντέτουαϊλερ γράφει:

"Ένας άνθρωπος εξαιρετικής μόρφωσης, ενεργητικός και ικανός, που περιγράφεται από τους σύγχρονους ιστορικούς σαν το θαύμα του κόσμου: ο Φρίντριχ Νίτσε τον χαρακτηρίζει τον πρώτο Ευρωπαίο ηγέτη· οι υπόλοιποι ιστορικοί σαν τον πρώτο σύγχρονο βασιλιά. Ο Φρειδερίκος Β΄ εγκαταστάθηκε στη Σικελία και τη νότια Ιταλία με μία πολύ σύγχρονη κυβέρνηση και με ισχυρή γραφειοκρατία".