Ποιος παντρεύτηκε το Louise of Hesse-Kassel;

Louise of Hesse-Kassel (German: Luise Wilhelmine Friederike Caroline Auguste Julie, Danish: Louise Vilhelmine Frederikke Caroline Auguste Julie; 7 September 1817 – 29 September 1898) was Queen of Denmark as the wife of King Christian IX, from 15 November 1863 until her death in 1898. From 1863 to 1864, she was concurrently Duchess of Schleswig, Holstein and Lauenburg. Born in Kassel, she was the daughter of Prince William of Hesse-Kassel and Princess Charlotte of Denmark, and a niece of King Christian VIII. Through her descent from King Frederick III, she supported her husband's claim to the Danish throne.

Louise played a pivotal dynastic role as the mother of six children who married into several European royal houses, earning Christian IX the epithet "Father-in-law of Europe." Her children included King Frederick VIII of Denmark, Queen Alexandra of the United Kingdom, King George I of Greece, Empress Maria Feodorovna of Russia, Thyra, Crown Princess of Hanover, and Prince Valdemar of Denmark. She died at Bernstorff Palace in Gentofte and was buried at Roskilde Cathedral.

Ο Χριστιανός Θ΄ (δανικά: Christian 9., 8 Απριλίου 1818 - 29 Ιανουαρίου 1906) του Οίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και μετέπειτα βασιλιάς της Δανίας (1863 - 1906) και ταυτόχρονα δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1863-4).

Μεγαλώνοντας ως πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, ο Χριστιανός δεν βρισκόταν στην άμεση γραμμή διαδοχής του θρόνου της Δανίας. Ωστόσο, το 1852 επιλέχθηκε ως διάδοχος του θρόνου, εξαιτίας της μη ύπαρξης άρρενος διαδόχου από τον κύριο κλάδο του Οίκου του Ολδεμβούργου. Μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου Ζ΄ της Δανίας (1863), ο Χριστιανός τον διαδέχτηκε στον θρόνο ως ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του: ήταν δεύτερος εξάδελφός του και σύζυγος της Λουίζας, πρώτης εξαδέλφης του Φρειδερίκου Ζ΄, τελευταίου του κύριου κλάδου του Ολδεμβούργου. Ήταν ο πρώτος Δανός μονάρχης του πλάγιου κλάδου του Γκλύξμπουργκ.

Η έναρξη της βασιλείας του σημαδεύτηκε από την ήττα της Δανίας στον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ και την επακόλουθη απώλεια των δουκάτων του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, κάτι που έκανε το νέο βασιλιά εξαιρετικά μη δημοφιλή. Στα επόμενα χρόνια της βασιλείας του κυριάρχησαν οι πολιτικές διαφωνίες, καθώς η Δανία είχε αποκτήσει πολίτευμα συνταγματικής μοναρχίας μόλις το 1849, με αποτέλεσμα η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ του ανώτατου άρχοντα και του κοινοβουλίου να παραμένει ακόμη αμφισβητήσιμη. Παρά την αρχική αντιδημοτικότητά του και τα πολλά χρόνια της πολιτικής διαμάχης, όπου ο Βασιλιάς ήρθε σε σύγκρουση με μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, η δημοτικότητά του αυξήθηκε προς το τέλος της βασιλείας του. Έγινε εθνικό είδωλο, λόγω της διάρκειας της βασιλείας του και του υψηλού ποσοστού της προσωπικής ηθικής, η οποία του αναγνωριζόταν.

Μέσω των δυναστικών γάμων των παιδιών του, συγγένεψε με μερικούς από τους μεγαλύτερους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης και έλαβε το προσωνύμιο "ο πεθερός της Ευρώπης". Οι περισσότεροι σημερινοί μονάρχες κατάγονται από αυτόν, όπως ο Φρειδερίκος Ι΄ της Δανίας, ο Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Φίλιππος του Βελγίου, ο Χαράλδος Ε΄ της Νορβηγίας, ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Ισπανίας και ο Γουλιέλμος Ε΄ του Λουξεμβούργου. Ο σύζυγος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, Φίλιππος της Ελλάδας και τηςΔανίας, Δούκας του Εδιμβούργου, ήταν επίσης απόγονος του Χριστιανού Θ΄, καθώς και ο Κωνσταντίνος Β΄, τέως Βασιλιάς των Ελλήνων.